Kies een thema, lees het laatste nieuws over doorbraken of bekijk antwoorden op gestelde vragen. Je kunt ook zelf een vraag stellen.
Een eiwit dat al jaren in beeld is bij auto-immuunziekten, blijkt meer aanknopingspunten te bieden dan gedacht. En sommige mensen zijn van nature beschermd, dankzij een variant in hun genen.
Bij de ziekte van Parkinson stapelt één schadelijk eiwit zich op in hersencellen. Onderzoekers ontdekten nu een mechanisme dat dit eiwit kan opruimen. De bevinding opent een nieuwe weg voor behandeling.
Een eiwit in hersencellen blijkt een sleutelrol te spelen bij Parkinson.
Een kleine groep mensen met een zeldzame erfelijke mutatie leeft gemiddeld zeven jaar langer dan anderen. Ze missen een werkend gen voor een eiwit dat PAI-1 heet.
Alleen eten binnen een beperkt dagvenster (tijdgebonden eten) bleek het leven van muizen te verlengen, ook als ze niet te zwaar waren. Maar het effect verschilde sterk per geslacht.
Hersencellen verwijderen afvalstoffen anders dan andere cellen in het lichaam. Een nieuw ontdekt systeem daarin blijkt direct gekoppeld aan de vorming van Alzheimer.
Collageen is het meest voorkomende eiwit in ons lichaam, maar artsen konden het jarenlang niet zien op een MRI-scan. Dat verandert nu.
Waarom repliceren sommige virussen zo effectief dat ze het immuunsysteem overrompelen? Bij SARS-CoV-2 blijkt één menselijk eiwit een sleutelrol te spelen in meerdere stappen van dat proces.
Topwetenschappers op het gebied van voeding zijn het zelden zo eens geweest: ultra-bewerkt voedsel schaadt de gezondheid en het systeem dat het produceert, is fundamenteel scheef gegroeid.
Hersenen bij Alzheimer staan voortdurend in een staat van ontsteking. Maar waarom stopt die ontsteking niet vanzelf?
Een eiwit dat betrokken is bij het transport van stoffen in cellen blijkt bij muizen ook ernstige hersenschade te kunnen beperken. En het werkt bij twee verschillende hersenziekten.
Bewegen beschadigt je cellen een beetje. Maar precies die schade maakt je gezonder. Een eiwit genaamd HMGB1 blijkt de sleutel te zijn tot dat paradoxale effect.
In de hersenen van mensen met Alzheimer staat het immuunsysteem permanent aan. Onderzoekers van Scripps Research hebben nu een eiwit gevonden dat daarvoor verantwoordelijk lijkt.
Een relatief onbekend eiwit blijkt de levensduur van fruitvliegen flink te verlengen. Het werkt via de mitochondriën, de energiecentrales van de cel. En het kan ons iets fundamenteels leren over veroudering.
Er zit een moleculaire rem op je DNA-reparatiesysteem. Hoe actiever die rem, hoe sneller cellen fouten ophopen. En hoe sneller je veroudert.
We denken bij gezond ouder worden al snel aan voeding, sport en slaap. Maar infecties laten een permanente biologische voetafdruk achter.
Bij Alzheimer hoopt een eiwit genaamd amyloïd-bèta zich op in de hersenen. Maar het brein heeft cellen die dat afval normaal opruimen.
Het tau-eiwit, bekend van zijn rol bij de ziekte van Alzheimer, blijkt ook betrokken bij hoe cellen omgaan met DNA-schade tijdens de celcyclus.
Een eiwit dat cellen helpt overleven bij stress, blijkt ook actief betrokken bij de reactie op DNA-schade.
Eén letter anders in de code van een eiwit kan alles veranderen. Nieuw grootschalig onderzoek brengt in kaart hoe aminozuursubstituties de hoeveelheid eiwit in een cel beïnvloeden.
Tau-eiwit staat bekend als boosdoener bij Alzheimer. Maar nu blijkt het ook een cruciale rol te spelen bij iets heel anders: het opslaan van herinneringen.
Cellen hebben manieren om bepaalde genen permanent stil te houden. Eén van die bewakers is het eiwit MORC2.
Een eiwit dat tot nu toe vooral bekend was uit kankeronderzoek, blijkt een sleutelrol te spelen bij hersenveroudering. Muizen zonder dit eiwit vertoonden sneller geheugenproblemen, botontkalking en ontstekingen.
Bij meer dan twintig hersenziekten hoopt hetzelfde eiwit zich op in de hersenen. Onderzoekers wisten al jaren dat tau verstrengelt tot draadstructuren, maar konden dit in het lab nooit goed nabootsen.
Cellen die onder stress staan, zetten de aanmaak van eiwitten tijdelijk stop. Dat klinkt als een nuttige reactie. Maar onderzoekers ontdekten dat chronische activatie van dit systeem veroudering juist versnelt.
Eén bloedtest die niet je kalenderleeftijd maar je biologische leeftijd weergeeft. Dat is de belofte van proteomische verouderingsklokken. Maar hoe betrouwbaar zijn ze, en wat meten ze eigenlijk?
Oudere muizen met meer van een specifiek eiwit waren sterker, hadden meer energie en gezondere botten. Dat terwijl hun leeftijdsgenoten zonder de behandeling achteruitgingen.
Een stille infectie diep in een kies of tand kan meer doen dan kiespijn veroorzaken.
Niet alle RNA in de cel maakt eiwitten. Een groot deel blijft onvertaald en reguleert andere genen.
GLP-1-receptoragonisten zoals semaglutide zijn populair als afslankmiddel. Maar kritici waarschuwden dat ze meer spiermassa afbreken dan gewone caloriereductie. Die vrees lijkt nu ongegrond.
Niet gevonden wat je zoekt?
Stel je vraag. We onderzoeken regelmatig nieuwe onderwerpen voor het kenniscentrum en mailen je het antwoord.
Vraag insturen →