Is sea moss (Iers mos) een zinvol supplement?

Sea moss (Chondrus crispus, een roodwier) bevat van nature eiwitten, vezels, mineralen en vetzuren. Als voedingsmiddel levert het dus daadwerkelijk voedingsstoffen, maar of een geconcentreerd supplement hetzelfde effect heeft, is niet aangetoond. De samenstelling verschilt sterk per soort, seizoen en groeiplek, waardoor je nooit precies weet wat er in een potje zit.

In lab- en dieronderzoek zijn er interessante signalen. Polysacchariden uit zeewier lieten in laboratoriumexperimenten immuunstimulerende, ontstekingsremmende en antivirale effecten zien. Een extract van Chondrus crispus beschermde zenuwcellen in een wormpjesmodel tegen schade die lijkt op de ziekte van Parkinson. En stoffen als carrageenan lieten in experimenten antikankereigenschappen zien. Maar al deze bevindingen komen uit lab- of dieronderzoek. Er zijn geen klinische studies bij mensen die aantonen dat sea moss als supplement een meetbaar gezondheidsvoordeel geeft.

Er zijn ook veiligheidsrisico's om rekening mee te houden. Zeewier kan zware metalen ophopen en bevat van nature veel jodium. Te veel jodium kan de schildklier ontregelen. Hoe groot dit risico is bij een specifiek supplement hangt af van de herkomst en verwerking, en die informatie ontbreekt op de meeste verpakkingen. De wetenschappelijke literatuur benoemt veiligheid expliciet als een sectorbreed probleem.

Kortom: als je sea moss als onderdeel van een gevarieerde maaltijd eet, heb je een voedingsmiddel met een redelijk voedingsprofiel. Als supplement, in capsulevorm of als gel, is er geen bewijs dat het iets doet wat je niet al via gewone voeding kunt bereiken. De veelbelovende lab-resultaten zijn nog lang niet vertaald naar iets bruikbaars voor mensen.