Wie is wie in longevity-onderzoek

Ontwikkelde in 2013 de eerste multi-weefsel epigenetische verouderingsklok, nu de standaard om biologische leeftijd te meten.

Ontwikkelde de PhenoAge-klok, die niet alleen leeftijd maar ook ziekterisico voorspelt.

Pionier in de betrouwbaarheid van methylatieklokken en het kwantificeren van biologische leeftijd en verjonging.

Nobelprijs 2012 voor iPS-cellen: bewees dat volwassen cellen kunnen worden teruggezet naar een jonge staat, de basis onder het hele herprogrammerings-veld.

Ontdekte de epigenetische herprogrammering in de ontwikkeling en toonde substantiële verjonging van menselijke cellen via partiële herprogrammering.

Toonde als eerste dat partiële herprogrammering verouderingskenmerken in levende muizen kan terugdraaien.

Ontdekte het senescentiegen p16 en verbindt senescentie-onderzoek met verjonging via herprogrammering.

Onderzoekt de epigenetische informatieverlies-theorie van veroudering, en is tegelijk de meest zichtbare en meest bekritiseerde publieke stem over levensduur.

Ontwikkelde transiënte verjonging (ERA) van volwassen cellen zonder verlies van hun celidentiteit.

Mede-grondlegger van het senolytica-veld: muntte de term en deed de eerste mensstudies naar het opruimen van senescente cellen.

Bedacht met Kirkland het senolytica-concept en ontwikkelde de biomarkers en modellen van senescente cellen.

Legde de moleculaire aansturing van cellulaire senescentie bloot, inclusief senolyse via GLS1-remming.

Toonde hoe endogene DNA-schade cellulaire senescentie en veroudering aandrijft, en bracht het flavonoïde fisetine als senolyticum in beeld.

Identificeerde via honderdjarigen menselijke longevity-genen en initieerde de metforminestudie TAME.

Ontdekte dat één gen (daf-2) de levensduur van wormen verdubbelt, en toonde zo aan dat veroudering genetisch stuurbaar is.

Grondlegger van de Leiden Longevity Study naar de genetica en biomarkers van gezond oud worden in families.

Oprichter van de New England Centenarian Study, de grootste honderdjarigen-studie, en een uitgesproken criticus van de anti-aging-industrie.

Toonde bij honderdjarigen dat verlaagde IGF-1-activiteit samenhangt met uitzonderlijke levensduur.

Zette rapamycine als kandidaat-verouderingsmedicijn op de kaart en is medeoprichter van het Dog Aging Project.

Leidende figuur van het ITP, het strengste programma dat test welke stoffen muizen écht langer laten leven.

Grondlegger van het vastenmimicerend dieet en van het onderzoek dat voeding aan de routes van veroudering verbindt.

Vooraanstaand onderzoek naar caloriebeperking en vastenpatronen in muis en rhesusaap.

Ontrafelt de mTOR-route en toonde dat eiwitarme diëten en beperking van BCAA-aminozuren de metabole gezondheid verbeteren.

Onderzoekt hoe sirtuïnes, NAD+ en ketonlichamen het verouderingsproces en ontsteking sturen.

Ontdekte het eiwit TOR/mTOR, de schakelaar die celgroei en veroudering aanstuurt en het doelwit is van rapamycine. Balzan-prijs 2024 voor de biologische mechanismen van veroudering.

Legde de rol van spermidine bij autofagie en celbescherming bloot en maakte er een snelgroeiend onderzoeksveld van (spermidine als vasten-nabootser).

Identificeerde urolithine A als mitofagie-inductor en pionierde interventies op NAD+ en mitochondriale gezondheid.

Hoofdauteur van The Hallmarks of Aging, het invloedrijke raamwerk dat de kernprocessen van veroudering definieert.

Ontdekte de rol van mitochondriale membraanpermeabilisatie in celdood en is toonaangevend in autofagie-onderzoek.

Pionier in het aantonen dat dieet en signaalroutes veroudering vertragen, consistent van fruitvlieg tot muis.

Pionier van de comparatieve verouderingsbiologie, die via langlevende soorten onderzoekt waarom organismen zo verschillend verouderen.

Bouwde de veelgebruikte open databases over veroudering (AnAge, GenAge, DrugAge) die het vakgebied van data voorzien.

Toonde met de naakte molrat dat hoogmoleculair hyaluronan de sleutel is tot diens kankerresistentie en lange leven.

Bracht de evolutie van tumorsuppressie naar levensduur in kaart en identificeerde met Gorbunova het hyaluronan-mechanisme.

Leidt China's zwaartepunt in verouderingsbiologie: verouderingsklokken, stamcellen en het Aging Biomarker Consortium.

Legde de centrale rol van DNA-schade in veroudering bloot, waaronder de ontdekking van het DREAM-complex.

Een van de meest vooraanstaande telomeer-onderzoekers ter wereld, die telomerase-gentherapie in muizen demonstreerde.

Bracht met de rondworm C. elegans de netwerken achter lang leven en leeftijdsgebonden geheugenverlies in kaart.

Bracht de metabole en hormonale sturing van levensduur in kaart, van worm tot gewervelde (C. elegans en killivis).

Toonde hoe telomeer-disfunctie stamcelveroudering aandrijft; voormalig wetenschappelijk directeur van de FLI.

Nederlands arts-onderzoeker die klinische longevity-geneeskunde naar de praktijk brengt via grote cohortstudies en trials.

Legde de rol van sirtuïnes en de mTOR-route in veroudering bloot; voormalig CEO van het Buck Institute.

Populariseerde het longevity escape velocity-concept en de SENS-benadering, en test nu gecombineerde verjonging in muizen.