Heeft een NAD-infuus (IV drip) zin?

Een NAD-infuus is minder goed onderzocht dan orale vormen van NAD-supplementen. Een recente review concludeert dat robuuste klinische validatie voor de IV-route ontbreekt. Er is op dit moment simpelweg te weinig onderzoek om te zeggen of een infuus meerwaarde heeft boven een pil of poeder.

De enige klinische studie die specifiek naar een IV-toediening keek, deed dat bij vijftien Parkinson-patiënten. Zeven dagen NADH-infuus gaf een meetbare verbetering op een symptomenschaal. Maar deze studie had geen controlegroep en was klein, dus je kunt er geen harde conclusie uit trekken. Dat was bovendien een patiëntengroep met een specifieke neurologische aandoening, geen gezonde mensen die jong willen blijven.

Orale NAD-supplementen zijn beter onderzocht. Een gerandomiseerde studie liet zien dat NAD-boosters de NAD-spiegels in het bloed aantoonbaar verhogen. Of dat ook klachten of veroudering vermindert, is een andere vraag. Bij gezonde mensen zijn weinig klinisch relevante effecten aangetoond. Bij sporters verbeteren spierstofwisseling of prestaties er niet van. Resultaten bij ziekte zijn gemengd: een gerandomiseerde studie bij 207 ME/CVS-patiënten vond minder cognitieve vermoeidheid met een combinatie van CoQ10 en NADH, al had een van de onderzoekers financiële banden met de producent.

Het effect van NAD-suppletie is niet evenredig aan de dosis. Leeftijd, metabole toestand en toedieningsweg spelen alle een rol, en er zijn aanwijzingen dat het lichaam op een gegeven moment verzadigd raakt. Bijwerkingen zoals spierpijn, hoofdpijn en slaapproblemen worden gemeld maar gelden in onderzoek niet als ernstig. Zowel orale als IV-vormen worden over het algemeen als goed verdraagbaar beoordeeld.