Wat zijn de effecten als je elke dag NAD inneemt?

NMN (nicotinamide mononucleotide) is de meest onderzochte NAD-voorloper in aanvullingsvorm. In een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde trial met 80 gezonde volwassenen van middelbare leeftijd verhoogde dagelijkse inname van 300 tot 900 mg NMN gedurende 60 dagen de NAD-concentratie in het bloed significant bij alle doseringen. Bij 600 en 900 mg per dag waren de NAD-waarden het hoogst. Dat het supplement dit basiseffect heeft, is dus behoorlijk goed onderbouwd voor deze dosering en duur.

Op lichamelijk vlak lieten deelnemers in alle NMN-groepen een significante verbetering zien in een zes-minuten-looptest vergeleken met placebo, al na 30 dagen en nog duidelijker na 60 dagen. Wie 600 of 900 mg per dag innam, rapporteerde ook een meetbaar betere ervaren gezondheid op een gevalideerde vragenlijst (SF-36). Op insulineresistentie had NMN in deze trial geen aantoonbaar effect. Kortom: voor fysieke uithoudingsvermogen en welbevinden zijn er positieve aanwijzingen uit één goed opgezette trial, maar voor metabole effecten zoals bloedsuikerregulatie is het beeld minder rooskleurig.

Een kleinere open-label studie met 11 gezonde Japanse mannen die 250 mg NMN per dag namen gedurende acht weken, bevestigde de NAD-stijging in bloedcellen. Bij drie deelnemers met een overmatige insulineafgifte na een maaltijd leek de insulinerespons enigszins te dalen, maar dit is op basis van zo'n kleine groep niet meer dan een voorzichtige aanwijzing.

Voor een specifieke patiëntengroep, namelijk mensen met het chronisch vermoeidheidssyndroom (ME/CVS), is er matige ondersteuning voor een combinatie van CoQ10 (200 mg) plus NADH (20 mg, een direct verwante vorm van NAD) gedurende 12 weken: cognitieve vermoeidheid nam significant af en de kwaliteit van leven verbeterde. Dit geldt uitdrukkelijk voor ME/CVS-patiënten en niet voor gezonde mensen.

Over veiligheid zijn er twee kanten. Aan de ene kant was NMN tot 900 mg per dag goed verdraagbaar in de 60-daagse trial: geen bijwerkingen of afwijkende laboratoriumwaarden. Aan de andere kant is er een theoretisch aandachtspunt uit laboratoriumonderzoek: als NMN zich ophoopt in weefsels en niet snel genoeg wordt omgezet naar NAD, kan het een enzym activeren (SARM1) dat betrokken is bij afbraak van zenuwvezels. Of dit bij normale supplemengebruik bij mensen een probleem vormt, is onbekend. Langetermijnveiligheid bij mensen is nog onvoldoende onderzocht. Verder bleek bij rokers die nicotinezuur (een andere NAD-voorloper) namen een dosisafhankelijke toename van een merker voor mogelijke DNA-instabiliteit, zonder dat DNA-schade door roken afnam. De klinische betekenis hiervan is onduidelijk, maar het illustreert dat meer NAD-precursor niet altijd neutraal uitpakt.

Tot slot is er een belangrijk praktisch punt: mensen reageren sterk verschillend op dezelfde NMN-dosis. De mate van NAD-stijging varieerde in dezelfde doseergroep met een factor drie tot meer dan tien. Een vaste standaarddosis werkt dus niet voor iedereen even goed; meten van NAD in het bloed kan helpen om de juiste hoeveelheid per persoon te bepalen. De huidige studies beslaan maximaal 60 tot 90 dagen bij relatief kleine groepen, dus over wat dagelijkse inname op de lange termijn doet, weten we nog weinig.