Doet een NAD+-infuus iets wat een NMN-pil niet doet?

Er bestaat geen directe vergelijkende studie die een NAD+-infuus en een orale NMN-pil bij dezelfde mensen en dezelfde uitkomstmaten heeft getest. Een uitspraak over wat een infuus 'extra doet' is dan ook niet te onderbouwen op basis van de beschikbare onderzoeken.

Wat orale NMN wél doet, is inmiddels redelijk goed in kaart gebracht. In een gerandomiseerde dubbelblinde studie bij gezonde middelbare volwassenen steeg de NAD+-concentratie in het bloed meetbaar en dosisafhankelijk bij 300, 600 en 900 mg per dag, met de sterkste stijging bij 600 en 900 mg. Dat is beter dan niets, maar onderzoekers constateren ook dat de effecten bij mensen kleiner uitvallen dan proeven met dieren doen verwachten. De pil verhoogt NAD+ in het bloed, maar of dat ook de NAD+-niveaus in hart, spieren, hersenen of lever voldoende ophoogt, blijft onduidelijk. Bij mensen met obesitas en een vette lever, bijvoorbeeld, waren de klinische effecten tot nu toe bescheiden.

Intraveneuze toediening van NADH (een verwant molecuul, niet hetzelfde als NAD+) is onderzocht bij 15 Parkinsonpatiënten. Die kleine studie zonder controlegroep toonde een verbetering van motorische symptomen en hogere levodopa-beschikbaarheid in het bloed. Maar dit zegt niets over NAD+-infusen bij gezonde mensen of bij ouder wordende mensen zonder Parkinson, en de bewijskracht van die ene studie is te zwak voor harde conclusies.

Theorie suggereert dat een infuus de darmbarrière omzeilt en directe piekspiegels in het bloed geeft, maar of die piekspiegels ook doelweefsels beter bereiken dan een pil, is niet aangetoond. Zolang er geen vergelijkende studie is, is een infuus vooral duurder en invasiever, niet aantoonbaar effectiever.