Welke voedingsmiddelen of gewoonten verhogen effectief de NAD+-niveaus?

De sterkste en meest directe manier om NAD+-niveaus te verhogen is orale suppletie met nicotinamide riboside (NR). In een kleine gerandomiseerde dubbelblinde crossoverstudie bij patiënten met Werner-syndroom (een zeldzame vorm van versnelde veroudering) verhoogde 1000 mg NR per dag de NAD+-niveaus aantoonbaar, verbeterde het ook arteriële stijfheid en huidzweren, zonder ernstige bijwerkingen. Voor gezonde mensen zijn de klinische data beperkter, maar in bredere reviewliteratuur worden ook positieve effecten gemeld, naast bevindingen uit diermodellen.

Nicotinamide mononucleotide (NMN) werkt als directe voorloper van NAD+ en toont in cel- en dieronderzoek beschermende effecten tegen onder meer ontsteking en diabetes. Bij mensen is het bewijs op dit moment echter te schaars voor stevige aanbevelingen. NMN is veelbelovend genoeg om serieus te nemen, maar het staat nog vroeg in het klinische onderzoek.

Niacine (vitamine B3) en verwante stoffen zijn bewezen voorlopers van NAD+. Bij leververvetting zijn NAD+-niveaus verlaagd en zijn er aanwijzingen uit voorstudie-onderzoek dat niacine-derivaten beschermend kunnen zijn, maar de humane studies geven wisselende uitkomsten. Melkeiwitten bevatten het aminozuur tryptofaan, dat via een meerstaps route kan bijdragen aan NAD+-aanmaak, maar hoe groot dit effect in de praktijk is, is op basis van de beschikbare literatuur niet hard te maken. Tijdens de zwangerschap is voldoende vitamine B3 en tryptofaan extra belangrijk: tekorten zijn in muismodellen gelinkt aan ernstige aangeboren afwijkingen, en bij mensen zijn genetische varianten in de NAD+-biosynthese ook gelinkt aan aangeboren afwijkingen.

NAD+-gehalte van gewone voedingsmiddelen zoals groenten, vlees, melk en gefermenteerde dranken bevat weliswaar kleine hoeveelheden NMN en NR, maar de bijdrage hiervan aan de NAD+-status in het lichaam is vrijwel niet onderzocht. Je kunt er niet op vertrouwen dat reguliere voeding alleen voldoende is om NAD+-niveaus significant te verhogen.

Twee gewoonten verdienen extra aandacht, maar dan als risicofactoren. Te veel enkelvoudige suikers eten verlaagt NAD+-niveaus snel in celkweekexperimenten en bij jonge muizen, met als bijkomend effect een verstoorde botvorming. Dit zijn nog geen directe humane studies, maar het is een voorzichtige waarschuwing dat suikerrijke voeding NAD+ actief kan ondermijnen. Intensieve lichaamsbeweging bij ouderen is gemengd van effect: spiercontractie vergroot het NAD+-verbruik, maar of dat per saldo leidt tot hogere of lagere niveaus hangt af van hoe goed de aanmaak bijhoudt. Bij ouderen is die aanmaakcapaciteit verminderd, zodat zwaar bewegen zonder goede voeding de NAD+-voorraden verder kan uitputten.