Wat is de rol van ontstekingen bij het verouderen van cellen?
Ontsteking en celveroudering versterken elkaar in twee vicieuze cirkels, wat leidt tot weefselschade en leeftijdsgerelateerde ziekten. Zowel het beschermen van je cellen tegen oxidatieve schade (denk aan zonbescherming en leefstijl) als toekomstige gerichte therapieën richten zich op het doorbreken van deze cyclus.
Verouderde cellen stoppen met delen, maar ze houden op met functioneren als stille passagiers. Ze scheiden een cocktail van ontstekingsstoffen uit, een eigenschap die onderzoekers SASP noemen. Die stoffen beschadigen niet alleen de directe omgeving, maar kunnen naburige gezonde cellen ook in dezelfde verouderde toestand duwen. Zo versterkt het proces zichzelf.
Tegelijk tast die aanhoudende, laaggradige ontsteking het immuunsysteem zelf aan. Immuuncellen die verouderen, verliezen hun vermogen om verouderde cellen op te ruimen. Het resultaat is een tweede vicieuze cirkel: minder opruiming betekent meer ophoping van verouderde cellen, en daarmee nog meer ontsteking. Dit patroon heet ook wel inflammaging, en is consistent teruggevonden in meerdere studies.
De schade blijft niet beperkt tot één plek. Langdurig verhoogde ontsteking in organen als lever, beenmerg en longen hangt samen met leeftijdsgebonden aandoeningen zoals dementie, artritis en diabetes type 2. Of die ontsteking in elk geval de aanstichter is of juist een bijproduct, verschilt per orgaan en is nog niet voor alle gevallen uitgezocht. In de hersenen is wel redelijk goed onderbouwd dat DNA-schade en senescentie in hersencellen en immuuncellen bijdragen aan hersenontsteking en geheugenachteruitgang.
Twee beschermende mechanismen verdienen aandacht. Ten eerste: bij mensen die meer dan 110 jaar oud worden, blijken bloedcellen relatief veel actieve ribosomen te hebben, de structuren die eiwitten maken. Labproeven waarbij die activiteit werd geremd, leidden tot meer ontsteking, wat suggereert dat een hoge eiwitsynthese-capaciteit de ontsteking in toom houdt. Ten tweede speelt Nrf2, een beschermende schakelaar in cellen, een rol. Nrf2-activiteit daalt met de leeftijd, waardoor oxidatieve schade en SASP-ontsteking toenemen. Activering van Nrf2 zou inflammaging kunnen remmen, al gaat dit vooralsnog om reviewstudies en modelonderzoek, niet om grote klinische trials.
In de huid loopt dit proces via schadelijke zuurstofmoleculen die vrijkomen bij UV-schade of verbranding. Die moleculen zetten bindweefselcellen in de huid aan tot senescentie, waarna SASP-stoffen ook andere huidcellen beschadigen. Bij vrouwen speelt er bovendien een lokale variant in de eierstokken: ouder wordende eierstokken tonen meer ontsteking en ophoping van immuuncellen, en meer senescentie van de cellen die eicellen omringen. Of de ontsteking hier oorzaak of gevolg is, is nog onbekend.
De claims zijn gebaseerd op meerdere gepubliceerde studies met uiteenlopende bewijssterkte: het SASP-inflammaging-verband is sterk onderbouwd; de link naar orgaanschade en ziekten is associatief; bevindingen over ribosomen en Nrf2 zijn voorlopig (modelstudies en review). Totaal aantal deelnemers onbekend, niet opgegeven in de abstractgegevens.