Kun je met een bloedtest zien hoe oud je organen zijn?

Bloedtests die iets zeggen over hoe je lichaam veroudert bestaan al, maar ze meten geen 'orgaanleeftijd' zoals een cijfer op een weegschaal. Ze kijken naar eiwitten in je bloed die loslaten wanneer cellen verouderen en daarbij een cocktail van stofjes uitscheiden. Een studie bij ruim duizend deelnemers liet zien dat zulke eiwitten, gemeten in bloedplasma, samenhangen met typische verouderingskenmerken: hoeveel lichaamsvet je hebt, hoe je bloedvetten eruitzien, hoe goed je kunt lopen. Dat zijn brede signalen van biologische veroudering, geen foto van één specifiek orgaan.

De verbanden zijn associatief: mensen met meer van deze verouderingseiwitten in hun bloed vertonen gemiddeld meer verouderingsgerelateerde kenmerken, maar de tests vertellen niet of het je hart, lever of nieren zijn die 'oud' aanvoelen. De onderzoekers zelf noemen het 'potentiële biomarkers' en schrijven expliciet dat verdere klinische studies nodig zijn voordat dit praktisch bruikbaar is.

Een tweede studie ging een andere kant op: ze zochten naar bloedmarkers die artrose (gewrichtsslijtage) kunnen opsporen en zelfs onderscheid kunnen maken tussen jongere en oudere patiënten met artrose. Vijf eiwitten samen scoorden erg hoog bij het herkennen van artrose versus geen artrose. Maar ook dit is een diagnostisch model voor een specifieke aandoening, geen algemene meetlat voor orgaanleeftijd. Bovendien is het nog niet getest op een onafhankelijke groep patiënten, wat een serieuze beperking is.

Samengevat: bloedonderzoek kan wél biologische verouderingsprocessen in kaart brengen, maar de vertaalslag naar 'jouw lever is 58 jaar oud' is nog niet gemaakt. Die nauwkeurigheid bestaat vooralsnog niet. Als je je biologische conditie wilt beoordelen, zijn klinisch gevalideerde maten zoals bloeddruk, bloedglucose en botdichtheid nu betrouwbaarder dan commerciële 'orgaanleeftijdtests'.