Is spermidine uit voeding net zo goed als een supplement?

Spermidine uit voeding hangt in observationele studies samen met een lagere bloeddruk, minder hart- en vaatziekten en betere cognitieve scores op oudere leeftijd. Dat zijn bemoedigende verbanden, maar geen bewijs dat spermidine zelf de oorzaak is. Voedingsbronnen zoals tarwekiem, paddenstoelen en peulvruchten leveren spermidine samen met tientallen andere stoffen, en het is lastig te achterhalen wat precies het effect doet.

Het grote vraagteken bij supplementen is opname in het bloed. In een kleine studie met vijf gezonde mannen steeg de hoeveelheid spermidine in het bloed na inname van een spermidine-supplement helemaal niet meetbaar. Dat is een serieus signaal: als de stof niet in je bloed terechtkomt, is het de vraag of het in je weefsels werkt. Dezelfde studie zag wel minder ontstekingssignalen in het bloed, maar het supplement bevatte meerdere stoffen tegelijk, dus je kunt spermidine zelf daar niet de eer van geven.

Dieronderzoek laat zien dat spermidine de cel-'zelfreiniging' (autofagie) activeert en het hart beschermt tegen veroudering en hoge bloeddruk. Dat is biologisch logisch en consistent, maar het is dieronderzoek. Of je dat effect bij mensen kunt nabootsen via een supplement, is niet aangetoond.

Interessant is dat je darmbacteriën zelf ook spermidine aanmaken. Bepaalde bacteriën en gisten produceren spermidine in de darm en beïnvloeden zo de darmwand. Of je dat darmmicrobioom kunt sturen via probiotica om meer spermidine te krijgen, is bij mensen nog niet systematisch onderzocht.

Een directe vergelijking tussen voedingsspermidine en supplementen bestaat simpelweg niet. Reviews concluderen dat grotere, goed opgezette studies nodig zijn om biologische beschikbaarheid, werkzaamheid en optimale dosering vast te stellen. Spermidine geldt voorlopig als veilig, maar formele veiligheidsdata uit grote studies ontbreken nog.