Het bewijs wijst consistent in de richting dat groene omgevingen goed zijn voor stressniveaus en bewegen. Het sterkst onderbouwd is de stressreducerende werking: meerdere studies met directe metingen van hartslag en bloeddruk wijzen dezelfde kant op. Ook wandelen vaker of meer is realistisch gelinkt aan de nabijheid van groen. Het bewijs komt echter voornamelijk uit observationele studies, dus overclaimen is niet op zijn plaats, maar negeren ook niet.
Wandelen in de natuur en tijd doorbrengen in groene omgevingen hangen consistent samen met lagere hartslag, lagere bloeddruk en minder ervaren stress. Een systematische review van metingen buiten het laboratorium1 noemt dit het meest overtuigende bewijs dat groen stress kan verminderen. Meer onderzoek is nog nodig om precieze omvang en werkzame dosis te bepalen, maar het verband is consistent genoeg om van voorlopig causale betekenis te spreken.
Groen in de woonomgeving hangt ook samen met meer bewegen. Een observationele studie op basis van de Health Survey for England2 vond dat bewoners in de groenste wijken 27% meer kans hadden om aan de beweegnorm te voldoen dan mensen in de minst groene wijken. Opvallend was dat dit verschil niet zat in recreatief gebruik van het groen, maar in tuinieren, klussen en arbeidsmatige activiteit. De verklaring voor het verband is dus nog niet volledig helder.
Hoe ver je van groen woont, maakt merkbaar verschil. Een Nederlands longitudinaal onderzoek onder ruim 3.200 volwassenen3 liet zien dat mensen bijna 23 minuten minder per week recreatief wandelden voor elke 100 meter extra afstand tot het dichtstbijzijnde groengebied. Voor woon-werkverkeer te voet of op de fiets was het verband zwak of afwezig. Dit is een longitudinale analyse met een methode die rekening houdt met individuele verschillen, wat het verband voor wandelen relatief betrouwbaar maakt.
Bij specifieke aanpassingen aan stedelijk groen is het beeld gemengd. Een systematische review uit 20244 concludeerde dat speelplaatsen en fitnessapparatuur in de openbare ruimte doorgaans positief uitpakken voor lichaamsbeweging, maar dat bewijs voor wandelpaden en algemene vergroening minder eenduidig is. Over mentale gezondheidswinst is nauwelijks onderzoek beschikbaar: slechts twee studies, waarvan één positief voor depressie. De reviewers wijzen op methodologische beperkingen en de behoefte aan langlopende studies.
Niet elk gezondheidseffect van groen is even goed onderbouwd. Een grote Amerikaanse studie bij meer dan 157.000 postmenopauzale vrouwen5 vond géén verband tussen de hoeveelheid groen in de wijk en het risico op vallen. Een Japans dwarsdoorsnedeonderzoek bij 204 ouderen6 vond wél dat meer groen in de buurt samenhing met vaker genoeg wandelen, maar alleen bij ouderen met weinig bewegingszelfvertrouwen, en het effect was statistisch klein. Tot slot benadrukt een beleidsanalyse7 dat niet iedereen gelijke toegang tot groen heeft, en dat ongelijke toegang samenhangt met grotere gezondheidsverschillen tussen bevolkingsgroepen.
Gebaseerd op één systematische review (stressreductie), één systematische review (stedelijke groeninterventies), meerdere observationele studies (cohort, dwarsdoorsnede, survey-analyse) en één commentaarartikel. Totale deelnemersaantallen lopen uiteen; de grootste dataset is de Women's Health Initiative met 157.583 deelnemers. Causaal verband is aannemelijk voor stressreductie en recreatief wandelen nabij groen; voor de overige uitkomsten gaat het om associaties.