Wat is de controverse rondom NAD+?

NAD+ is een stof die elke lichaamscel nodig heeft voor energie en herstel. Je NAD+-spiegels dalen naarmate je ouder wordt, door een combinatie van minder aanmaak en meer verbruik. Veel onderzoekers zien dat als een factor bij veroudering.

NAD+-supplementen, zoals NMN of NR (verschillende vormen van hetzelfde grondstof), verhogen je NAD+-spiegels in bloed en weefsels meetbaar. Dat staat redelijk vast. In muisstudies en wormen leidde meer NAD+ ook tot een langere, gezondere levensduur. Maar een dierresultaat is nog geen menselijk voordeel, en daar zit precies de kern van de discussie.

Want hogere NAD+-spiegels bij mensen hebben tot nu toe niet betrouwbaar geleid tot merkbare gezondheidswinst. Of je conditie, geheugen of stofwisseling er echt beter van wordt, is niet aangetoond. Bestaande studies bij mensen zijn te klein en te kort voor harde conclusies^1,2,3.

Er is ook een concreet veiligheidssignaal. In cel- en muisstudies beschermde NMN alvleesklierkankercellen tegen meerdere chemotherapiemiddelen en ondersteunde het tumorgroei. NAD+-supplementen zoals NAM lieten een vergelijkbaar maar minder sterk effect zien. Of dit ook bij mensen geldt, weet niemand nog, maar wie actieve kanker heeft of een verhoogd risico loopt, doet er verstandig aan dit eerst met een arts te bespreken⁴.

De biologie is ook complexer dan lange tijd gedacht. Je darmbacteriën verwerken supplementen op manieren die de werking beïnvloeden. Bovendien heeft elke cel meerdere gescheiden NAD+-voorraden, bijvoorbeeld in de mitochondriën en de celkern, die elk apart worden geregeld. Dat maakt het lastig te voorspellen wat een supplement precies doet. Daar bovenop hebben meerdere hoofdauteurs van invloedrijke overzichtsartikelen financiële banden met bedrijven die deze supplementen verkopen, via patenten, adviesrollen of aandelenbelangen^5,6. Dat maakt hun werk niet automatisch fout, maar het is wel iets om mee te wegen.