Wat doen peptiden zoals BPC-157, en zijn ze veilig?

BPC-157 is een klein peptide (een stukje eiwit) dat van nature in maagsap voorkomt. In dieronderzoek, vrijwel uitsluitend bij knaagdieren, laat het consistent gunstige effecten zien op de genezing van pezen, ligamenten en spierweefsel. Alle gepubliceerde dierstudies rapporteren snellere en betere weefselgenezing. Dat is opvallend consistent, maar het gaat dus uitsluitend om proefdieren.

In labstudies met peescellen doet BPC-157 ook wat het in de dieren doet: het versnelt de celmigratie (cellen bewegen sneller naar de plek waar herstel nodig is) en beschermt cellen tegen schade door zuurstofradicalen. Directe celgroei wordt niet gestimuleerd. Waarschijnlijk werkt het via invloed op de bloedvatvorming en op signaalsystemen die de celbeweging aansturen, maar hoe dat precies werkt bij mensen is niet onderzocht.

Bij mensen is het bewijs heel dun. Er bestaat één kleine case-serie waarbij kniepatiënten een injectie met BPC-157 kregen en minder pijn rapporteerden. Maar deze studie had geen controlegroep en ernstige methodologische tekortkomingen. Van dosis, behandelduur en werkzame indicaties is bij mensen niets bekend.

Over veiligheid is nog minder te zeggen. Een pilotstudie met twee deelnemers vond geen bijwerkingen na intraveneuze toediening, maar twee mensen over drie dagen zegt nauwelijks iets over wat het op langere termijn doet. Langetermijnveiligheid is volledig onbekend. TB-500, een verwant peptide dat in vergelijkbare herstelmiddelen zit, staat bovendien op de dopinglijst.

Kortom: BPC-157 is interessant als onderzoeksmiddel, maar nog lang niet klaar voor zelftoediening of klinisch gebruik. Wie het toch overweegt, weet niet welke dosis veilig is, hoe lang je het kunt gebruiken of wat de risico's op lange termijn zijn. Die data bestaan simpelweg nog niet.