BPC-157 toont in diermodellen consistent positieve effecten op weefselgenezing, maar er zijn vrijwel geen gecontroleerde studies bij mensen. Over veiligheid, dosering en indicaties bij mensen is nagenoeg niets vastgesteld. Het gebruik buiten reguliere kaders brengt reële onzekerheidsrisico's met zich mee.
BPC-157 is een synthetisch pentadecapeptide (een keten van vijftien aminozuren) dat oorspronkelijk werd afgeleid van een eiwit in het maagsap. In diermodellen, voornamelijk bij knaagdieren, laat het consequent positieve effecten zien op het herstel van pezen, ligamenten en skeletspieren na letsel. Ook bij maagdarmproblemen, van slokdarm tot darmen, bleek BPC-157 in dierproeven effectiever te werken dan standaard groeifactoren zoals EGF en VEGF. Dit maakt het in preklinisch opzicht veelbelovend1,2.
Op celniveau bevordert BPC-157 de uitgroei van peesweefselcellen, beschermt het cellen tegen oxidatieve stress en stimuleert het celmigrantie. Dit verloopt vermoedelijk via de zogeheten FAK-paxilline-signaleringsroute, een pad dat betrokken is bij hoe cellen zich hechten en bewegen3. Daarnaast wordt het in preklinisch onderzoek beschreven als een krachtige stimulator van nieuwe bloedvatvorming via meerdere routes, waaronder NO, VEGF en FAK4.
Het probleem is de enorme kloof tussen dier en mens. Er bestaan geen gecontroleerde klinische studies bij mensen die de werking van BPC-157 bij orthopedische of andere aandoeningen onderbouwen. De enige beschikbare humane gegevens zijn een kleine casusreeks over knie-injecties met zelfgerapporteerde pijnvermindering, maar met ernstige methodologische tekortkomingen, en een pilotstudie bij slechts twee mensen na intraveneuze toediening5,6,7. Op basis hiervan kunnen geen betrouwbare uitspraken gedaan worden over werkzaamheid bij mensen.
Over veiligheid bij mensen is nagenoeg niets bekend. De eerder genoemde pilotstudie met twee deelnemers vond geen meetbare bijwerkingen of afwijkingen in bloedwaarden voor hart, lever, nieren, schildklier en bloedglucose na intraveneuze doses van 10 en 20 mg. Maar bij een steekproef van twee personen kun je geen veiligheidsgaranties geven. De optimale dosering, de juiste indicaties, de toedieningsfrequentie en de behandelingsduur zijn allemaal volledig onbekend voor gebruik bij mensen7,5.
In de sportwereld worden BPC-157 en verwante peptiden zoals TB-500, GHK-Cu, ipamorelin en CJC-1295 buiten reguliere klinische kaders gebruikt. TB-4 en TB-500 zijn officieel verboden stoffen in de sport. De literatuur benadrukt dat zowel artsen als sporters zich ervan bewust moeten zijn dat dit soort peptiden buiten reguliere registratie- en controleprocedures valt, met alle onzekerheid en risico van dien5,6.
Alle beschikbare werkzaamheidsdata komen uit diermodellen of celkweekstudies. De enige humane data bestaan uit een casusreeks en een pilotstudie met n=2. Er zijn geen RCT's of gecontroleerde klinische studies bij mensen beschikbaar.