Heeft de slaapstand op mijn smartwatch enige waarde?

Smartwatches meten slaap redelijk goed vergeleken met smartphone-apps alleen, maar halen de nauwkeurigheid van een klinisch slaaponderzoek (polysomnografie) niet. Wat ze van elkaar onderscheidt, is het algoritme: sommige apparaten zijn goed gevalideerd, terwijl andere feitelijk willekeurige uitkomsten kunnen produceren. Gestandaardiseerde criteria om apparaten onderling te vergelijken bestaan nog niet, dus het is als consument moeilijk te weten in welke categorie jouw horloge valt.

Voor slaapapneu geldt extra voorzichtigheid. Sommige smartwatches claimen dit te kunnen opsporen, maar de betrouwbaarheid verschilt sterk per apparaat. Klinische richtlijnen vereisen minimaal zes gemeten signalen voor een betrouwbare thuistest. De meeste smartwatches meten er minder. Dat een apparaat 'slaapapneu detecteert' wil dus niet zeggen dat die uitkomst klopt: bij een veelvoorkomende aandoening kan een willekeurige diagnose simpelweg toevallig correct zijn.

Interessanter is het gebruik van slaapdata als onderdeel van een breder plaatje. Zes van de negen studies in een systematische review lieten zien dat gecombineerde data van slaap, stappen en hartslag depressieve episoden kon voorspellen met een nauwkeurigheid van 81 tot 91 procent. Die resultaten zijn veelbelovend, maar de studies waren klein en duurden zelden langer dan een jaar. Dit werkt nog niet als individuele tool die je nu thuis kunt toepassen, maar het laat wel zien dat slaapdata potentieel meer is dan een interessante weetjes-grafiek.

Bij kankerpatiënten bleken wearables ook nuttig voor objectievere symptoomregistratie en betere medicatietrouw, vergeleken met puur zelfrapportage. Dat zijn echte voordelen, al zijn ook hier de verbanden associatief en geen bewezen oorzaken.