De grote analyse achter dit gegeven keek naar tienduizenden mensen en vond een U-vormig verband: zowel kort als lang slapen gaat samen met een hogere kans op eerder overlijden en hart- en vaatproblemen, met het laagste risico rond zeven uur per nacht. Dat getal is echter een gemiddelde over een hele bevolking, geen persoonlijk streefcijfer. Jouw eigen optimum kan ergens tussen zes en negen uur liggen, afhankelijk van leeftijd, genetica en gezondheid.
Belangrijk om te weten: vooral het verband met lang slapen is lastig te interpreteren. Wie chronisch ziek is, slaapt vaak meer doordat het lichaam dat vraagt. De lange slaapduur is dan een gevolg, geen oorzaak van het hogere risico. Kort slapen en de risico's daarvan zijn iets sterker onderbouwd als een echte, causale richting, maar ook daar geldt dat de wetenschap nog niet geheel zeker is.
Wat je er praktisch uit kunt halen: als je structureel vijf uur of minder slaapt of juist regelmatig negen uur of meer nodig hebt zonder duidelijke reden, is dat de moeite waard om in de gaten te houden, niet per se als alarmbel maar als signaal om te kijken of er iets speelt met slaapkwaliteit of onderliggende gezondheid. Het tellen van uren is minder waardevol dan letten op hoe uitgerust je je overdag voelt. Als je regelmatig moe wakker wordt ondanks voldoende uren, of juist veel slaap nodig hebt zonder verklaring, is dat een reden om met een arts te bespreken of er sprake is van verstoorde slaapkwaliteit, zoals apneu.
Redelijk bewijs , 1 bron(nen); de richting is waarschijnlijk maar niet hard bewezen.