Wat doen zombiecellen met je veroudering?

Zombiecellen zijn cellen die stoppen met delen maar ook niet afsterven. Ze hopen zich op naarmate je ouder wordt en dragen zo bij aan veroudering en leeftijdsgerelateerde ziekten. Het bewijs dat ze daar een aandeel in hebben is robuust, ondersteund door meerdere grote overzichtsstudies. Het grootste probleem zit in wat zombiecellen uitscheiden. Ze pompen een mix van ontstekingsstoffen de omgeving in. Die stoffen beschadigen naburige gezonde cellen en kunnen hen zelfs 'aansteken': gezonde cellen raken erdoor ook in een senescentie-achtige toestand. Zo breidt de schade zich langzaam uit door het weefsel. Zombiecellen zijn echter niet uitsluitend schadelijk. Ze fungeren normaal gesproken als een rem op kankercellen: een cel die dreigt kwaadaardig te worden, schakelt zichzelf via senescentie als het ware op non-actief. Ook bij de aanmaak van littekenweefsel na een wondje spelen ze een regulerende rol, en bij de vroege ontwikkeling van het embryo zijn ze ronduit noodzakelijk. Het probleem zit dus niet in het bestaan van zombiecellen, maar in het feit dat ze zich bij veroudering ophopen en de balans verstoren. Wat kun je er aan doen? Er worden twee typen therapieën onderzocht: middelen die zombiecellen selectief doden (senolytica), en middelen die de schadelijke uitscheiding dempen. Beiden zien er in vroeg onderzoek veelbelovend uit, maar er zijn nog geen brede klinische aanbevelingen. In muizen kon een klein RNA-molecuul de werking van zombiecellen terugdraaien, met een langere levensduur als gevolg. Dat is interessant, maar nog ver van een therapie voor mensen. Laboratoriumstudies suggereren ook dat bepaalde plantenstoffen (polyfenolen) senescentie in huidcellen kunnen remmen, al is dat uitsluitend in celkweken aangetoond, niet bij mensen.