Heb je iets aan een glucosemeter als je geen diabetes hebt?

Een glucosemeter, en dan vooral een continue glucosemeter (CGM) die je 24 uur per dag meet via een sensor op de huid, geeft ook mensen zonder diabetes inzicht in hoe hun bloedsuiker reageert op maaltijden, beweging en stress. Uit een studie met 153 gezonde mensen (7 tot 80 jaar) bleek dat de bloedsuiker bij gezonde mensen 96% van de tijd tussen de 70 en 140 mg/dL zit, met een gemiddelde van ongeveer 98-99 mg/dL. Mensen boven de 60 jaar hadden gemiddeld een iets hogere waarde van 104 mg/dL. Zulke referentiecijfers zijn nuttig, maar ze bewijzen nog niet dat meten automatisch leidt tot betere gezondheid.

CGM zou bij gezonde volwassenen van nut kunnen zijn voor vroege opsporing van een verstoorde bloedsuikerregulatie, voor het aanpassen van voedings- en beweeggedrag, en voor het zichtbaar maken van stressreacties op het lichaam. In een groot cohort van ruim 7.000 niet-diabetici (40 tot 70 jaar) hingen hogere gemiddelde glucosewaarden samen met afwijkingen op oogbodemfoto's en slechter slaappatroon. Dat zijn interessante verbanden, maar het gaat om associaties: we weten niet of die hogere glucosewaarden de oorzaak zijn van die afwijkingen, of dat er een gezamenlijke onderliggende factor meespeelt.

Voor duursporters groeit het gebruik van CGM om voeding rondom training te fijn-afstemmen. Er is echter nog geen wetenschappelijke consensus over hoe je CGM-data bij atleten moet interpreteren, en duidelijke protocollen ontbreken. Een bijzondere bevinding: na een week met extreem hoge trainingsbelasting lieten gezonde proefpersonen een opvallende verslechtering van glucosetolerantie en mitochondriale functie zien, en topsporters hadden via CGM aantoonbaar slechtere glucoseregulatie dan een vergelijkbare controlegroep. Dit laat zien dat CGM bij sporters ook onverwachte, zorgwekkende patronen zichtbaar kan maken die anders onopgemerkt blijven.

Wetenschappers combineren CGM-data ook met kunstmatige intelligentie. In een grote studie met ongeveer 28.000 deelnemers (het Human Phenotype Project) presteerde een AI-model getraind op CGM- en voedingsdata beter dan bestaande methoden bij het voorspellen van ziekte-onset. Dit is veelbelovend, maar het onderzoek staat nog in de kinderschoenen en is niet direct vertaalbaar naar individueel gebruik van een sensor.

De rode draad in alle beschikbare studies is dat het klinisch nut van CGM voor gezonde mensen nog niet is aangetoond in langdurig en gecontroleerd onderzoek. We weten dat de meting interessante informatie oplevert, maar we weten nog niet goed hoe je die data bij niet-diabetici het beste interpreteert, of meten tot betere beslissingen leidt, en of die betere beslissingen uiteindelijk gezondheidswinst opleveren. De sensor kan ook angst of onnodige bezorgdheid over normaal-variërende bloedsuikerwaarden veroorzaken, al wordt dat risico in de beschikbare claims niet expliciet benoemd.