Genen en stofwisseling veranderen meetbaar bij veroudering

Het onderzoek, gepubliceerd in Science, volgde deelnemers uit een verouderingscohort over meerdere jaren. Onderzoekers maten herhaaldelijk zogenoemde genexpressie (hoe actief genen zijn) en het metaboloom (de verzameling stoffen die het lichaam aanmaakt of afbreekt). Zo konden ze niet alleen een momentopname maken, maar de veranderingen in de tijd bijhouden.

Patronen die met leeftijd verschuiven

Uit de data kwamen duidelijke patronen naar voren. Bepaalde genen werden stelselmatig actiever of minder actief naarmate de deelnemers ouder werden. Tegelijkertijd verschoven de niveaus van specifieke bloedmoleculen op voorspelbare manieren. De onderzoekers vonden dat deze veranderingen niet willekeurig zijn, maar een herkenbaar patroon volgen over de levensloop.

Dat is relevant voor de ontwikkeling van verouderingsklokken: meetinstrumenten die aan de hand van biologische kenmerken schatten hoe oud iemand biologisch gezien is. Door zowel genactiviteit als stofwisselingsproducten tegelijk te meten, kunnen toekomstige klokken mogelijk nauwkeuriger worden dan modellen die alleen op één type meting steunen.

Wat dit betekent voor preventie

De bevindingen zijn voorlopig in die zin dat het nog onduidelijk is welke veranderingen oorzaken zijn van veroudering en welke gevolgen. Toch bieden ze aanknopingspunten. Als bepaalde moleculaire patronen vroeg in de levensloop verschijnen, kunnen ze mogelijk als vroege waarschuwing dienen. De onderzoekers suggereren dat longitudinale metingen, waarbij iemand meerdere keren wordt gemeten, informatiever zijn dan eenmalige snapshots. Voor longevity-onderzoek is dat interessant: wie wil ingrijpen voordat gezondheid achteruitgaat, heeft tijdreeksdata nodig, geen momentopname.

Het onderzoek maakt ook duidelijk hoe complex veroudering is. Niet één gen of één molecule bepaalt hoe snel iemand veroudert. Het gaat om samenhangende netwerken van moleculaire veranderingen die zich over jaren ontvouwen.

Lees het originele artikel