Geeft dezelfde biologische-leeftijdstest bij twee keer meten dezelfde uitslag?

Dezelfde test op twee momenten afnemen levert doorgaans vergelijkbare uitkomsten op, maar dat geldt niet voor alle tests even sterk. De DunedinPACE DNA-methylatietest scoort goed op herhaalbaarheid: bij het bouwen van de test werden meetpunten met lage betrouwbaarheid al uitgefilterd, wat de consistentie ten goede komt. De hersenleeftijdstest op MRI-basis deed het ook goed binnen dezelfde scanner, met een betrouwbaarheidscoëfficiënt van 0,90 tot 0,99. Werd er gewisseld van scanner, dan bleef de meting van grijze stof betrouwbaar (0,83 tot 0,96), maar de meting van witte stof viel tegen (0,51 tot 0,77).

Toch zijn er twee serieuze valkuilen. Ten eerste: het platform waarop de meting draait, telt mee. Wanneer bestaande epigenetische klokken worden gebruikt op een nieuwere generatie meetapparatuur, kunnen de uitkomsten sterk afwijken, omdat sommige meetpunten waarop de klok gebouwd is simpelweg niet meer beschikbaar zijn. In zulke gevallen kunnen de uitkomsten van eenzelfde klok fors van elkaar verschillen.

Ten tweede lopen verschillende tests voor biologische leeftijd bij dezelfde persoon lang niet altijd gelijk. Bij een vergelijking van elf methoden, waaronder telomeerlengte, epigenetische klokken en samengestelde biomarkerscores, bij bijna duizend mensen bleek de overeenstemming onderling laag. De tests meten dus niet allemaal hetzelfde aspect van veroudering. Dat werd ook zichtbaar bij mensen met schizofrenie: de ene klok wees op vertraagde veroudering, terwijl twee andere klokken geen verschil lieten zien.

Praktisch betekent dit: heb je twee keer dezelfde test gedaan op hetzelfde platform, dan zijn de uitkomsten redelijk vergelijkbaar. Vergelijk je twee verschillende tests met elkaar, of gebruik je een oudere klok op een nieuw meetplatform, dan zijn de uitslagen lang niet altijd consistent.