NAD+ werkt beter als je tegelijk ook de afbraak ervan remt
NAD+ staat al jaren in de spotlight als anti-verouderingssupplement. Maar een nieuwe studie bij muizen suggereert dat je de helft van het effect misloopt als je alleen de aanvoer verhoogt, zonder ook…
NAD+ — voluit nicotinamide-adenine-dinucleotide — is een molecuul dat in elke cel aanwezig is en een centrale rol speelt in energieproductie, DNA-herstel en de regulering van eiwitten die met veroudering in verband worden gebracht, de zogenoemde sirtuïnes. Naarmate mensen en dieren ouder worden, daalt het NAD+-niveau in weefsels meetbaar. Die daling is geen bijzaak: lage NAD+-spiegels worden geassocieerd met spierverlies, verminderde immuunfunctie en een zwakkere stofwisseling.
De logische reactie — simpelweg meer NAD+ toevoegen via supplementen als NMN (nicotinamide-mononucleotide) of NR (nicotinamide-ribosíde) — heeft in eerdere studies effect laten zien. Maar een ander deel van het probleem bleef onderbelicht: het NAD+ dat wordt aangemaakt, wordt ook actief afgebroken door enzymen. Eén van die enzymen is CD38, dat met de leeftijd in activiteit toeneemt.
Twee kanten van dezelfde kraan
Onderzoekers combineerden NMN-suppletie met apigenine, een natuurlijke verbinding die voorkomt in onder meer peterselie en kamille en die CD38 remt. De hypothese: als je tegelijk de aanvoer vergroot én de afbraak vertraagt, stijgen de NAD+-niveaus sterker en aanhoudender dan bij elk van de interventies apart.
Bij oude muizen leidde de combinatiebehandeling tot herstel van spiermassa en spierfunctie, en tot verbetering van de botstructuur — twee parameters die bij veroudering sterk achteruitgaan. De effecten waren groter dan bij NMN of apigenine afzonderlijk, wat het idee van een synergetisch effect ondersteunt. De dieren toonden ook verbeteringen in uithoudingsvermogen bij inspanningstests.
Wat dit voor mensen betekent — en wat niet
De resultaten zijn veelbelovend, maar de gebruikelijke kanttekening geldt: muizen zijn geen mensen. De dosering, de timing en de biologische vertaling zijn onzekere factoren. Apigenine is al beschikbaar als supplement, maar de concentraties die in dit onderzoek werden gebruikt, liggen hoger dan wat typisch in voeding voorkomt.
Wat de studie wél aantoont, is dat de strategie van ‘meer innemen’ onvolledig is zonder aandacht voor de uitstroom. In de wereld van NAD+-onderzoek is dit een conceptuele verschuiving: niet alleen de productie optimaliseren, maar de levensduur van het molecuul verlengen. Of die combinatie op den duur ook in menselijk weefsel werkt, en in welke doseringen, blijft een open vraag die klinische trials moeten beantwoorden.