Ingeplant spierweefsel verbetert stofwisseling bij oude muizen

Een nieuw onderzoek in Nature Aging beschrijft de ontwikkeling van zogenaamde myografts: stukjes spierweefsel die worden gekweekt uit eigen cellen van het dier en vervolgens onder de huid worden geplant. De onderzoekers implanteerden deze myografts bij oude en zwaarlijvige muizen. De myografts ontwikkelden een eigen bloedvatnetwerk en bleven voortdurend samentrekken, vergelijkbaar met de werking van actief spierweefsel.

Systemische effecten buiten de inplantplek

Opvallend was dat de verbeteringen zich niet beperkten tot de plek van implantatie. De muizen lieten systemische effecten zien: betere algehele spierfunctie, verbeterde stofwisseling en tekenen van weefselregeneratie in andere organen. Dat suggereert dat de myografts stoffen afgeven die via het bloed andere weefsels bereiken, al is het precieze mechanisme nog niet volledig opgehelderd.

Spiercellen produceren bij samentrekking signaaleiwitten (myokinen) die invloed hebben op vetverbranding, insulinegevoeligheid en ontstekingsremming. De onderzoekers suggereren dat de continu samentrekkende myografts een vergelijkbaar signaal afgeven als regelmatig sporten, zelfs bij dieren die dat zelf niet kunnen. Dit is nog hypothetisch en vereist bevestiging in vervolgonderzoek.

Van muizen naar mensen: een lange weg

De studie is uitgevoerd bij muizen en bevindt zich nog in een vroeg stadium. Celtherapie en gentherapie bij veroudering zijn actieve onderzoeksgebieden, maar vertaling naar klinische toepassing bij mensen vergt uitgebreid veiligheidsonderzoek. De onderzoekers benadrukken dat de myograft-techniek een aanvulling kan zijn op bestaande behandelingen bij spierafbraak door veroudering (sarcopen), maar dat er nog geen klinische data bij mensen beschikbaar zijn.

De bevindingen zijn om te beginnen veelbelovend als bewijs van het concept dat spierweefsel als een soort biologisch signaleringsorgaan kan functioneren, ook na implantatie.

Lees het originele artikel