Werkt een polynucleotiden- of zalm-DNA-gezichtsbehandeling echt?

Polynucleotiden (ook bekend als zalm-DNA-injecties, of onder merknamen zoals REJURAN) worden ingespoten in de huid en zouden huidherstel stimuleren, rimpels verminderen en de huidtextuur verbeteren. Dat klinkt veelbelovend, maar het onderzoek is op dit moment beperkt en heeft flinke methodologische haken en ogen.

Voor de onderoogstreek en kraaienpootjes zijn er kleine observationele studies en een prospectieve studie bij 42 patiënten die verbetering lieten zien op tot zes maanden na de behandeling. Patiënten waren gemiddeld tevreden, en bijwerkingen waren minimaal. Maar geen van deze studies had een placebogroep, dus het is niet zeker hoeveel van het effect toe te schrijven is aan de behandeling zelf en hoeveel aan het placebo-effect of de tand des tijds.

De meest gerandomiseerde studie, over kraaienpootjes bij 218 deelnemers, bleek later te zijn ingetrokken. Dat betekent dat je die resultaten als vervallen moet beschouwen. Voor gezichtsroodheid en verwijde poriën zijn er geen klinische trials; de enige gegevens komen uit enquêtes onder cosmetisch artsen. Tussen de 77% en 90% van hen beoordeelde de behandeling als effectief, maar artsenopinies zijn nu eenmaal geen klinisch bewijs. Bovendien hadden meerdere auteurs van die onderzoeken een bindende relatie met de fabrikant van het product, wat de onafhankelijkheid van die bevindingen ondermijnt.

Voor littekens en brandwonden zijn er losse casustiek-rapporten zonder controlegroep. En hoewel een overzichtsartikel suggereert dat polynucleotiden als aanvulling op een andere behandeling (radiofrequentie microneedling) extra voordeel kunnen bieden, is het aandeel van polynucleotiden daarin niet te isoleren.

Kortom: voor de onderoogstreek en fijne rimpeltjes zijn er voorzichtige aanwijzingen dat de behandeling iets doet, maar zonder goed gecontroleerd onderzoek blijft het onzeker hoe groot dat effect is. Voor de andere toepassingen is het bewijs nog dunner.