Verouder je sneller als je chronische pijn hebt?

Uit de beschikbare studies is er geen direct bewijs dat chronische pijn op zichzelf de biologische veroudering versnelt. De wetenschap beschrijft chronische pijn als een aandoening met grote lichamelijke, psychologische en sociale gevolgen, maar een rechtstreekse koppeling aan verouderingsprocessen zoals celveroudering of DNA-schade ontbreekt in de onderzochte literatuur.

Wat wel goed onderbouwd is, is dat lichamelijke inactiviteit, die bij chronische pijn heel gebruikelijk is, sterk samenhangt met versneld lichamelijk verval en een kortere levensverwachting. Inactiviteit vergroot bovendien de kans op zo'n 35 verschillende aandoeningen, waaronder hart- en vaatziekten, diabetes type 2, spierverlies en cognitieve achteruitgang. Als chronische pijn je beweeglijkheid beperkt, kunnen die gevolgen langs die weg dus wel degelijk optreden, maar het is de inactiviteit zelf die daarvoor verantwoordelijk is, niet de pijn direct.

Voor de behandeling van chronische pijn laat onderzoek zien dat op cannabis gebaseerde medicijnen de pijn bij ongeveer dertig procent van de mensen met minstens dertig procent kunnen verminderen. Dat is een betekenisvol effect. Maar die middelen gaan ook met serieuze bijwerkingen gepaard: psychologische klachten, maagdarmklachten en slaperigheid zijn veelgenoemd, en de verdraagbaarheid is matig. Ze zijn dus geen zorgeloze optie.

Kortom: of chronische pijn veroudering rechtstreeks versnelt, is op basis van de huidige studies niet te zeggen. Wat je wél kunt beïnvloeden, is de lichamelijke inactiviteit die er vaak bij hoort. Bewegen blijven of herstellen, ook al is het in aangepaste vorm, lijkt op basis van het beschikbare onderzoek de meest concrete manier om de bredere gezondheidsschade te beperken.