Kun je uit je DNA je ziekterisico's aflezen?
Je DNA en bepaalde eiwitten in je bloed geven een bruikbaar beeld van je aanleg voor hartziekte en andere veelvoorkomende aandoeningen, maar bij mensen van niet-Europese afkomst zijn die scores minder betrouwbaar.
Ja, dat kan. De meest gebruikte methode is de polygene risicoscore: daarvoor worden de effecten van soms meer dan een miljoen kleine DNA-variaties bij elkaar opgeteld tot één getal. Hoe hoger dat getal, hoe groter je genetische aanleg. Voor hartziekte had de 20% met de hoogste score een ruim viervoudig hoger risico dan de 20% met de laagste score. Voor vijf aandoeningen tegelijk, waaronder boezemfibrilleren, type 2 diabetes en borstkanker, kon zo'n score 1 tot 8 procent van de bevolking identificeren met meer dan drievoudig verhoogd risico.
Er zijn wel twee serieuze beperkingen. De meeste scores zijn gebouwd met data van mensen van Europese afkomst. Bij mensen met een andere achtergrond zijn ze minder nauwkeurig en soms zelfs misleidend. Daarnaast gaat het altijd om kansen, nooit zekerheden: een hoge score betekent niet dat je de ziekte zeker krijgt.
Naast DNA kun je ook eiwitten in je bloed meten. Eiwitten zijn de stoffen die je genen aanmaken; hun aanwezigheid weerspiegelt wat er in je organen gebeurt. Het meten van 5 tot 20 eiwitten bleek het 10-jaarsrisico op 67 verschillende ziekten beter te voorspellen dan standaard medische informatie alleen. Met dezelfde aanpak kun je ook zien welke organen sneller verouderen dan verwacht. Bijna 20% van de mensen heeft één orgaan dat sterk versneld veroudert, wat de kans op sterfte met 20 tot 50% verhoogt. Bij versnelde hartveroudering steeg de kans op hartfalen zelfs met 250%.
DNA en eiwitten samen leveren nog scherpere voorspellingen op. Bij mensen met type 2 diabetes voorspelde een model op basis van negen eiwitten die samenhangen met zowel diabetes als hartziekte toekomstige hartziekte beter dan DNA of medische gegevens apart.
Een heel andere toepassing is het uitlezen van het volledige DNA bij pasgeborenen om zeldzame, ernstige mutaties in één gen op te sporen. Dat kan nuttig zijn, maar de interpretatie is ingewikkeld: lang niet alle gevonden varianten hebben een duidelijke betekenis, en het is ethisch lastig wat je terugkoppelt aan ouders als risico's pas later in het leven relevant worden. Op dit punt staat het onderzoek nog vroeg.
Gebaseerd op 7 claims met PMID's: 30309464, 30104762, 31765077, 39039249, 38057571, 40087642, 30576641. Drie claims steunen op grote cohortstudies (sterke bewijskwaliteit), twee op matig bewijs, twee op matig bewijs met ethische overwegingen. Alle bevindingen gaan over samenhang; geen van de DNA- of eiwitmetingen is in interventionele zin bewezen als oorzaak.
Kan je met voeding je DNA beschermen tegen schade?
Voeding kan je DNA zowel beschermen als beschadigen, maar de beschermende effecten van supplementen vallen in de praktijk vaak tegen. Zorg dat je geen tekort hebt aan zink, folaat en selenium, eet volop groenten en fruit, en vermijd supplementen met hoge doses bèta-caroteen, zeker als je rookt.
Kun je DNA-schade door veroudering tegengaan met je leefstijl?
Stoppen met roken, regelmatig bewegen en veel groenten eten verminderen aantoonbaar DNA-schade; antioxidantensupplementen helpen daarbij waarschijnlijk niet.
Kun je DNA-schade herstellen of alleen voorkomen?
Je lichaam herstelt DNA-schade actief via meerdere goed bestudeerde mechanismen, maar dat herstel is niet altijd perfect en wordt minder effectief als de cel overbelast raakt of ouder wordt.
Kan roken je DNA blijvend beschadigen?
Roken beschadigt je DNA op meerdere manieren tegelijk en een deel van die schade blijft permanent; stoppen helpt echt, maar wist eerdere mutaties niet uit.
Kan DNA-schade in je cellen zichzelf herstellen?
Je cellen herstellen DNA-schade voortdurend en systematisch, maar het systeem is niet onfeilbaar: chronische overbelasting of een defect in de herstelroutes vergroot de kans op kanker en verouderingsziekten.
Wat doet chronische stress met je DNA?
Chronische stress versnelt de slijtage van je DNA-beschermers (telomeren) op een manier die overeenkomt met jaren extra celveroudering. Je kunt dit niet volledig voorkomen, maar het beperken van langdurige stress is vermoedelijk een van de meest directe manieren om biologische veroudering te remmen.