Heeft een slaaponderzoek in een kliniek zin, en wanneer doe je dat?

Voor gewone slaapproblemen, waarbij je moeite hebt met inslapen of doorslapen, is een slaaponderzoek in een kliniek niet nodig. Een goed gesprek met je arts, een slaapdagboek bijhouden en een vragenlijst invullen zijn voor de meeste mensen voldoende om de diagnose te stellen en te behandelen. Een polshorloge dat je slaap schat (actigrafie) is voor de standaarddiagnose van insomnie evenmin nuttig, al kan het helpen om verschillende slaapstoornissen van elkaar te onderscheiden.

Een slaaponderzoek heeft wél duidelijke meerwaarde als er een vermoeden is van een andere slaapstoornis naast de insomnie. Denk aan slaapapneu, waarbij de ademhaling 's nachts steeds even stopt, of aan rusteloze benen waarbij de benen tijdens de slaap periodiek bewegen. Ook bij insomnie die niet op behandeling reageert, is een slaaponderzoek in de kliniek aanbevolen om een onderliggende oorzaak op te sporen.

Bij kinderen bij wie slaapapneu wordt vermoed en die een amandeloperatie overwegen, is een slaaponderzoek sterk aanbevolen als er risicofactoren meespelen. Dat zijn bijvoorbeeld overgewicht, het syndroom van Down, afwijkingen aan het hoofd of de kaak, neuromusculaire aandoeningen of sikkelcelziekte. Ook als de klachten niet goed overeenkomen met wat de arts tijdens het onderzoek vindt, is extra meting zinvol.

Zwangere vrouwen vormen nog een bijzondere groep. In het laatste deel van de zwangerschap blijkt bij 17 tot 45 procent van de vrouwen een slaapgerelateerde ademhalingsstoornis te bestaan, zo laten studies met volledig slaaponderzoek zien. Alleen snurken is geen betrouwbaar signaal: het zegt te weinig om als screeningstest te dienen.