Regelgeving houdt longevity-behandelingen tegen, ondanks groeiend bewijs

Een beschouwing op Lifespan.io schetst het probleem helder. Leeftijdsgerelateerde aandoeningen zoals hart- en vaatziekten, dementie en kanker worden door regelgevers nog steeds behandeld als afzonderlijke ziekten. Maar het onderzoek laat zien dat ze voortkomen uit dezelfde biologische processen, beschreven in wat het Hallmarks of Aging-raamwerk heet. Nieuwe therapieën richten zich op die processen, niet op één ziekte tegelijk.

Dat levert een probleem op bij regulering. Wie een therapie voor meerdere aandoeningen tegelijk wil goedkeuren, moet voor elke aandoening apart een heel dossier opbouwen. Veiligheidsinformatie is nauwelijks overdraagbaar van de ene naar de andere toepassing. Biologische verouderingsmarkers, die de algehele toestand van organen kunnen weergeven, worden door toezichthouders nog weinig geaccepteerd als bewijs dat een behandeling werkt. Kleine aanpassingen aan een bewezen middel kunnen opnieuw als een volledig nieuw middel worden behandeld.

FDA beweegt voorzichtig mee

De auteurs melden dat de FDA tot nu toe voorzichtig is geweest met het accepteren van verouderingsmarkers en andere maatstaven voor orgaanverjonging als bewijs dat een behandeling werkt. Ook zijn er al meerdere op veroudering gerichte therapieën die bij mensen worden getest of daar dicht bij zijn. De druk om de regelgeving aan te passen neemt daarmee toe.

Een ander probleem is de internationale versnippering. Omdat de FDA en andere toezichthouders verschillende eisen stellen, moeten dezelfde therapieën meerdere keren worden beoordeeld. Dat kost tijd en geld die beter in onderzoek kunnen worden gestoken.

Geen snelle oplossing

De beschouwing stelt geen concrete tijdlijn voor wanneer de regelgeving bijgehouden wordt. Het stuk is een analyse, geen studie met empirische data. De conclusie is nuchter: de technologie ontwikkelt zich sneller dan de regels. Hoe dat gat wordt gedicht, en door wie, is een open vraag.

Lees het originele artikel