GLP-1 vertraagt biologische veroudering meetbaar
Een veelgebruikt afslankmiddel blijkt niet alleen gewicht te verlagen. Onderzoekers zagen dat het ook de biologische veroudering vertraagt, afgemeten aan chemische merktekens op het DNA.
Semaglutide is een GLP-1-receptoragonist: een middel dat de hersenen een vol gevoel geeft en zo de calorie-inname vermindert. In een klinische studie met 108 volwassenen met hiv-gerelateerde buikvetophoping kregen de deelnemers 32 weken lang wekelijks een injectie met semaglutide of een nep-injectie. De onderzoekers gebruikten zogenaamde epigenetische klokken om biologische veroudering te meten. Zulke klokken lezen chemische merktekens op het DNA (DNA-methylering) af, die veranderen naarmate we ouder worden.
Negen procent langzamer verouderd
Deelnemers die semaglutide kregen, verouderden biologisch zo’n 9% langzamer, gemeten via de DunedinPACE-klok. Een andere klok, de PCGrimAge, liet zien dat processen die samenhangen met de kans op vroegtijdig overlijden ook significant afremden. Dat effect zagen onderzoekers breed terug: voor klokken die veroudering meten in bloed, hersenen, hart, nieren, lever en stofwisseling.
De onderzoekers suggereren meerdere mechanismen. Ten eerste vermindert semaglutide het visceraal vet (buikvet rond de organen), dat ontstekingssignalen afgeeft. Ten tweede daalt door het middel de chronische immuunactivatie, een proces waarbij het afweersysteem voortdurend licht geactiveerd blijft. Beide processen zijn voorlopig aangemerkt als versnellers van biologische veroudering.
Verlies van visceraal vet is de sleutel
Een kanttekening is belangrijk. Onderzoekers stellen dat de effecten waarschijnlijk grotendeels het gevolg zijn van gewichtsverlies zelf, niet van semaglutide als zodanig. Wie buikvet verliest via een dieet, ziet vermoedelijk vergelijkbare veranderingen in epigenetische klokken. De studie bevestigt vooral hoe schadelijk visceraal vet is voor de biologische leeftijd. Voor een longevity-perspectief is interessant dat gewichtsverlies via deze route nu meetbaar in verouderingsklokken zichtbaar wordt, maar dat is een interpretatie die de studie zelf niet centraal stelt.
De bevindingen verschenen via een publicatie van de Universiteit van Californië San Diego.