Parkinson-trial voor LRRK2-remmer mislukt
Een veelbesproken experimentele behandeling voor de ziekte van Parkinson heeft haar eerste grote klinische test niet doorstaan. De therapie, gericht op een eiwit dat bij een erfelijke vorm van Parkinson is betrokken, vertraagde de ziekte niet bij patiënten.
De behandeling van Biogen en Denali Therapeutics richtte zich op het eiwit LRRK2. Mutaties in het gen dat dit eiwit codeert zijn een van de bekendste genetische risicofactoren voor Parkinson. In 2004 ontdekten onderzoekers die koppeling voor het eerst. Sindsdien is het remmen van overactief LRRK2 een veelbelovende richting geweest in de Parkinsononderzoek.
In de gerandomiseerde trial kregen 648 volwassenen met Parkinson ofwel een placebo ofwel de LRRK2-remmer. Het middel vertraagde de achteruitgang niet. Dat is een aanzienlijke tegenvaller voor een aanpak die jarenlang veel verwachtingen wekte.
Wat het mislukken zegt over de aanpak
Een mogelijke verklaring is dat LRRK2-mutaties slechts bij een deel van de Parkinsonpatiënten een rol spelen. De meeste patiënten in de trial hadden vermoedelijk geen LRRK2-mutatie. Het eiwit remmen helpt dan weinig als het niet de oorzaak is van hun ziekte. De onderzoekers analyseren nu of er subgroepen zijn bij wie het middel wél effect had.
Het mislukken past in een breder patroon. Parkinson is een heterogene ziekte. Verschillende patiënten hebben verschillende onderliggende oorzaken, ook al lijken de symptomen op elkaar. Therapieën die op één moleculair doelwit gericht zijn, werken zelden voor iedereen.
Gevolgen voor toekomstig onderzoek
De uitkomst vergroot de druk om Parkinsonpatiënten beter te stratificeren op basis van hun genetisch profiel vóór ze worden ingedeeld in trials. Een remmer van LRRK2 kan theoretisch nog steeds zinvol zijn voor patiënten met een LRRK2-mutatie specifiek. Die subgroep is kleiner, maar genetisch beter gedefinieerd.
Voor de bredere Parkinson-gemeenschap is dit teleurstellend nieuws. Maar het resultaat geeft ook meer richting: gericht behandelen op basis van genetica lijkt onvermijdelijk als de volgende stap.