Via open challenge op zoek naar betere verouderingsklokken
We weten al dat biologische leeftijd verschilt van kalenderleeftijd. Maar hoe meet je die biologisch? Wetenschappers zijn het er nog niet over eens.
Verouderingsklokken zijn meetmethodes die op basis van biologische signalen inschatten hoe snel iemand veroudert. De bekendste zijn epigenetische klokken, die kijken naar chemische markeringen op het DNA die veranderen met leeftijd. Maar er zijn ook klokken op basis van eiwitten in het bloed, metabolieten, celkenmerken en andere biomarkers. Het veld groeit snel, maar het ontbreekt aan een gestandaardiseerde manier om te beoordelen welke klok het beste werkt.
Daar wil een nieuw initiatief verandering in brengen. De onderzoekers lanceren in Nature Aging een open competitie voor verouderingsbiomarkers. Het doel: een transparant, publiek platform waarbinnen verschillende klokken op dezelfde datasets worden getest en vergeleken.
Standaardisatie als wetenschappelijk probleem
Het gebrek aan standaardisatie is een reëel probleem. Een klok die goed presteert op één dataset hoeft dat niet te doen op een andere. En de criteria waarop goed worden beoordeeld variëren: voorspelt de klok sterfte? Ziekte? Fysieke achteruitgang? Reageert hij op een interventie? Een competitieformat dwingt onderzoekers om dezelfde vragen op dezelfde data te beantwoorden, wat vergelijking mogelijk maakt.
Het initiatief is nog pril en de details van het competitieprotocol zijn niet volledig beschikbaar in de brontekst. Maar de richting is duidelijk: het veld wil af van de situatie waarin elke onderzoeksgroep zijn eigen klok promoot op eigen data.
Relevantie voor longevity-onderzoek
Voor longevity-onderzoek is betrouwbare meting van biologische leeftijd een kernvraag. Zonder goede klokken is het moeilijk te meten of een interventie, dieet, supplement of medicijn, daadwerkelijk veroudering vertraagt. Betere, gestandaardiseerde biomarkers zouden klinische trials op dit gebied een stuk geloofwaardiger maken.