Ontsteking in hersenen bij Alzheimer moeilijker te remmen

Bij Alzheimer speelt chronische ontsteking in het hersenweefsel een centrale rol in hoe de ziekte verergert. Met het ouder worden neemt ook buiten het brein de ontstekingsactiviteit toe. Dat verzwakt de normale opruimfunctie van het immuunsysteem. De gedachte achter de onderzochte therapie is: blokkeer een eiwit dat het immuunsysteem remt (PD-L1) en laat het lichaam zelf weer de hersenontsteking aanpakken. In muismodellen werkte dat. De onderzoekers testten dit nu in een fase 1b klinische studie bij mensen.

De studie was gerandomiseerd en dubbelblind opgezet, wat de betrouwbaarheid vergroot. De resultaten lieten zien dat de therapie bij mensen minder goed werkte dan in muismodellen was geobserveerd. De exacte effectgrootte is op basis van de beschikbare samenvattende tekst niet te kwantificeren, maar de onderzoekers geven aan dat het verschil tussen dier- en mensbevindingen significant is. Dat is geen verrassing voor wie de translatieproblemen van dier naar mens kent, maar het is een tegenvaller voor het specifieke mechanisme dat hier werd ingezet.

Waarom muisresultaten niet altijd kloppen

Muismodellen van Alzheimer zijn kunstmatig: ze bootsen één aspect van de ziekte na, niet het hele verouderingsproces. Het menselijke brein heeft een complexer ontstekingssysteem, met meer feedback en compensatie. Bovendien is de darmwand bij ouder wordende mensen doorlaatbaarder, zijn er meer verouderde cellen die ontstekingssignalen afgeven, en verslechtert de afvoer van afvalstoffen uit het brein. Geen van die factoren is goed te modelleren in een muis.

Wat dit betekent voor Alzheimer-therapie

Het remmen van één ontstekingsroute lijkt onvoldoende om de complexe hersenontsteking bij oudere mensen te beheersen. Dat past in een breder beeld: Alzheimer vraagt om meerdere aanpakken tegelijk. Deze studie levert waardevolle informatie op over welke paden minder effectief zijn bij mensen dan in dieronderzoek is voorspeld.

Lees het originele artikel