Gentherapie voor ouderen via medisch toerisme aangeboden
Een nieuwe stichting biedt oudere patiënten gentherapie aan buiten reguliere klinische kanalen. De behandelingen zijn niet goedgekeurd door nationale geneesmiddelenautoriteiten. Toch vertrekken de eerste deelnemers al.
De KHL Foundation, opgericht door Ken Scott en Helga Sands, lanceert een programma waarbij oudere volwassenen naar klinieken in andere landen reizen voor experimentele gentherapie. Het gaat om behandelingen die in landen als de Verenigde Staten of Nederland nog niet zijn toegelaten. De stichting presenteert het programma als een manier om toegang te bieden tot interventies die anders jaren op zich laten wachten.
Scott is al jaren actief in de longevity-sector en experimenteert naar eigen zeggen al geruime tijd met zulke behandelingen op zichzelf. De onderzoekers en initiatiefnemers stellen dat bestaande regelgeving te traag werkt voor mensen die nu oud worden en niet kunnen wachten op goedgekeurde therapieën.
Wat zijn de risico’s?
Gentherapie buiten klinisch verband heeft serieuze risico’s. Zonder gecontroleerde omstandigheden is het moeilijk te weten of een behandeling werkt, of wat de bijwerkingen zijn op langere termijn. Bij ouderen komen daar nog de effecten van veroudering bij: een minder veerkrachtig immuunsysteem (het systeem dat lichaamsvreemde stoffen herkent en aanvalt) en meer kans op onverwachte reacties.
Medisch toerisme voor experimentele behandelingen is niet nieuw. Maar het schaalvergroting naar een georganiseerd programma voor een specifieke doelgroep is een nieuwe stap. De vraag is wie de risico’s draagt als het misgaat, en of deelnemers voldoende informatie krijgen om een weloverwogen keuze te maken.
Regulering loopt achter
De longevity-sector groeit snel. Daarmee groeit ook de grijze zone tussen klinisch onderzoek en commerciële toepassing. Nationale toezichthouders zijn er nog niet op ingericht. Dat maakt het voor consumenten lastig om de kwaliteit en veiligheid van dit soort aanbod te beoordelen.
Of het KHL-programma leidt tot bruikbare data over effectiviteit is onduidelijk. Zonder gestandaardiseerde meting en controlegroep zijn de resultaten wetenschappelijk moeilijk te interpreteren. Dat is precies de kritiek die al langer klinkt op zelfexperimentatie in de longevity-wereld.