Eén verouderingsklok werkt bij muis én mens
De meeste tests die meten hoe snel je veroudert, werken alleen bij mensen. Maar hoe weet je dan of een anti-verouderingsbehandeling bij muizen ook bij mensen zal werken? Dat probleem heeft een nieuw type klok in beeld gebracht.
Onderzoekers ontwikkelden een verouderingsklok op basis van genactiviteit in weefsels, die zowel bij muizen als bij mensen werkt. De studie beschrijft hoe zo’n transcriptomische klok (een maat die kijkt naar welke genen actief zijn in een cel) soortgrenzen kan overstijgen. Dat is relevant omdat de meeste behandelingen die veroudering vertragen bij muizen, veel groter effect hebben dan bij mensen. Een klok die beide soorten meet, kan helpen verklaren waarom dat zo is.
Het idee is als volgt: als een behandeling de klok bij een muis even sterk terugzet als bij een mens, is de kans groter dat het biologische mechanisme vergelijkbaar is. Wijkt de respons sterk af, dan is er waarschijnlijk een fundamenteel verschil in hoe de behandeling werkt in de twee soorten.
Waarom muizen langer leven van interventies
Muizen reageren veel sterker op klassieke levensverlengingsstrategieën zoals caloriebeperking of aanpassingen in stressrespons. Dat verschil is lang onbegrepen gebleven. Een verklaring is dat muizen in het wild zelden oud worden en dus minder evolutionaire druk hebben ervaren om verouderingsmechanismen te verfijnen. Een gedeelde klok maakt het mogelijk om te meten in hoeverre een interventie bij muizen ook biologisch vergelijkbare effecten heeft bij mensen, voordat er dure klinische studies worden opgezet.
Implicaties voor het longevity-veld
Dit type klok voegt een nieuw meetinstrument toe aan het longevity-onderzoek. Het legt een verbinding tussen dierexperimenten en menselijk verouderingsonderzoek die eerder ontbrak. Of de klok ook voorspellend is voor daadwerkelijke levensduur, moet verder onderzoek uitwijzen. Maar als filter voor kansrijke behandelingen is hij nu al bruikbaar.