BPC-157: vijftig jaar onderzoek, nog altijd omstreden
Al vijftig jaar doet één onderzoeker vrijwel al het gepubliceerde werk over een peptide dat biohackers wereldwijd gebruiken. Dat is wetenschappelijk ongebruikelijk. En het roept vragen op.
BPC-157 is een korte keten van aminozuren, een peptide, dat afgeleid zou zijn van een eiwit in maagsap. Het circuleert al jaren in biohacker-gemeenschappen als middel tegen gewrichtspijn, spijsverteringsproblemen en weefselherstel. De belangstelling is groot. Maar de onderzoekers brengen een ongemakkelijk feit in beeld: vrijwel al het gepubliceerde onderzoek naar BPC-157 komt uit één laboratorium, van één onderzoeker in Zagreb, Predrag Sikiric, die er meer dan vijftig jaar aan heeft gewerkt.
Dat is geen bewijs dat de stof niet werkt. Maar het maakt onafhankelijke verificatie moeilijk. In de wetenschap is replicatie door andere groepen, in andere landen, met andere methoden, een kernvereiste voor geloofwaardigheid. Bij BPC-157 ontbreekt die replicatie grotendeels. De studies die er zijn, zijn bijna allemaal uitgevoerd in dieren, voornamelijk ratten. Klinische trials bij mensen bestaan nauwelijks.
Regulatoire spanning
De populariteit van BPC-157 heeft ook een regulatoire dimensie. In de Verenigde Staten probeert de FDA al enige tijd grip te krijgen op peptiden die als supplement worden verkocht maar farmacologisch actief zijn. BPC-157 staat daarin centraal. Voorstanders van de stof, waaronder figuren uit de Make America Healthy Again-beweging, zien regulering als een aanval op persoonlijke vrijheid. Critici wijzen op het gebrek aan veiligheidsdata bij mensen.
Wat weten we echt?
Eerlijk gezegd: weinig. De beschikbare studies op dieren suggereren effecten op weefselherstel en maagdarm gezondheid. Maar werking wordt nog niet goed begrepen. Ook de effecten bij mensen optreden, bij welke dosis en eventuele ongewenste bijwerkingen: niet vastgesteld. Dat maakt BPC-157 tot een interessant voorbeeld van een bredere spanning in de longevity-wereld: de kloof tussen populaire adoptie van supplementen en de wetenschappelijke bewijslast die nog ontbreekt.