Een relatief onbekend eiwit blijkt de levensduur van fruitvliegen flink te verlengen. Het werkt via de mitochondriën, de energiecentrales van de cel. En het kan ons iets fundamenteels leren over veroudering.
Je voortplantingscellen doen meer dan nakomelingen produceren. Ze sturen ook mee hoe snel je veroudert. En dat effect verschilt sterk tussen mannen en vrouwen.
Wetenschappers bouwen steeds meer biologische klokken om veroudering te meten. Nu is er een op basis van aminozuren in je bloed. Maar maakt die ook iets nieuws duidelijk?
Iedereen kent het begrip stress. Maar hoe meet je hoeveel slijtage het lichaam ervan heeft? Wetenschappers proberen dat al jaren te vangen in één getal. Het blijkt verrassend moeilijk.
Biologische veroudering meten met één type data is als een diagnose stellen met één symptoom. Onderzoekers pleiten voor klokken die meerdere lagen tegelijk meten. Dat levert een veel betrouwbaarder beeld op.
Waarom worden sommige mensen honderd terwijl anderen op tachtig al sterk achteruitgaan? Die vraag staat centraal in een nieuw overzichtsartikel.
Wat als veroudering geen biologisch raadsel is, maar een fysisch probleem? Een groeiende groep wetenschappers past de wetten van de natuurkunde toe op het verouderingsproces.
Een scan van het netvlies kan meer vertellen dan alleen de ooggezondheid. Nieuw onderzoek laat zien dat een verouderingsklok gebaseerd op netvliesbeelden samenhangt met de voortgang van botontkalking (osteoporose).
Je lever kan tien jaar ouder zijn dan je hart, terwijl je kalenderleeftijd hetzelfde getal geeft voor beide. Nieuwe verouderingsklokken maken dat onderscheid nu zichtbaar.
Eén bloedtest die niet je kalenderleeftijd maar je biologische leeftijd weergeeft. Dat is de belofte van proteomische verouderingsklokken. Maar hoe betrouwbaar zijn ze, en wat meten ze eigenlijk?
Mensen in uitstekende lichamelijke conditie scoren op de meeste epigenetische verouderingsklokken bijna hetzelfde als inactieve leeftijdsgenoten. Dat is een probleem voor wie dacht dat die klokken alles meten.
Wetenschappers die veroudering willen bestuderen, hebben één groot probleem: het duurt lang voordat proefdieren oud worden. Een onverwacht alternatief wordt steeds serieuzer genomen: gewichtloosheid.
Dat fijnstof en andere luchtverontreiniging het risico op hart- en vaatziekten en kanker verhogen al lang bekend. Nieuw onderzoek stelt een andere vraag: maakt vervuilde lucht ons lichaam ook daadwerkelijk biologisch ouder?
Een penguïn die van de poolzee naar een dierentuin verhuist, krijgt plotseling te veel eten en beweegt nauwelijks meer.
Een simpele bloedtest die niet je verjaardag meet, maar je ‘echte’ leeftijd — hoe oud je lichaam werkelijk is.
Steeds meer mensen laten hun ‘biologische leeftijd’ bepalen via commerciële tests — een wangscraping hier, een bloeddruppel daar. De resultaten beloven inzicht in hoe snel iemand echt veroudert.
Een epigenetische klok voorspelt je biologische leeftijd op basis van DNA-methyleringspatronen. Klinkt precies.
Stel je voor dat je bloed een dagboek bijhoudt van hoe snel je veroudert — en dat artsen dat dagboek kunnen lezen.
Stel je voor dat je een klok hebt die niet de tijd bijhoudt, maar je biologische leeftijd.